κοπάζω
κοπάζω, to grow weary
κοπάζω, aor. ἐκόπασα (v. infr.): pf. κεκόπακα Hsch.:—
- grow weary, τοῦ πολέμου LXX Jo. 14.15; τοῦ θυμοῦ ib. Es. 2.1; of an abnormal pulsation, abate, Hp. Epid. 7.2; esp. of natural phenomena, ἐκόπασε (sc. ὁ ἄνεμος) Hdt. 7.191, cf. Ev.Matt. 14.32; ὅταν ἡ λίμνη κοπάσῃ Arist. Pr. 935a18; ἐκόπασε τὸ πῦρ LXX Nu. 11.2; of heat, Longus 1.8.
κοπάζω, être fatigué, d’où se relâcher, se reposer, se calmer, cesser, en parl. du vent, Hdt. 7, 191, etc. ; de la tempête, NT. Matth. 14, 32 ; Marc. 4, 39 ; 6, 51 ; de la chaleur, Lgs 1, 8 ; de la maladie, Hpc. 1027d, etc. ; avec le gén. κ. τοῦ θυμοῦ, Spt. Esth. 2, 1, laisser tomber sa colère.
Étym. κόπος.
κοπάζω, müde werden u. dah. nachlassen, sich legen ; ἄνεμος ἐκόπασε Her. 7.191 ; vom Wasser eines Sees, fallen, Arist. Probl. 23.34 ; κοπάσαντος τοῦ καύματος, als sich die Sonnenhitze gelegt hatte, Long. 1.8 ; öfter bei Sp., wie NT.
κοπάζω,
fut. -άσω
- to grow weary: of the wind, to abate, Hdt., NTest.