κόπις
κόπις, a prater, liar, wrangler
κόπις (A), ιδος, ὁ,
- prater, liar, wrangler, E. Hec. 132 (anap.), Lyc. 763, 1464; κοπίδων ἀρχηγός Heraclit. 81, cf. Pythag. ap. Sch. E. Hec. 134. (Prob. from κόπτω.)
κόπις, εως (ὁ) fourbe, menteur, Eur. Hec. 133 ; Lyc. 763.
Étym. κόπτω.
κόπις, ὁ, der Zungendrescher (κόπτω), Schwätzer, Windbeutel, ποικιλόφρων, heißt Odysseus, Eur. Hec. 131 u. sp.D., wie Lycophr. 763, 1464.
κόπις, εως
κόπτω
- a prater, liar, wrangler, Eur.