κραυγάζω
κραυγάζω, to bay
κραυγ-άζω,
- = κράζω, of dogs, bay, Lyr.Adesp. 135; of ravens, croak, Arr. Epict. 3.1.37; of men, cry aloud, shout, D. 54.7, LXX 2 Es. 3.13, Ev.Jo. 18.40, Polem. Cyn. 40, Gal. 8.287; κ. μὴ θυμοῦ" Phld. Ir. p.70 W.; κραυγάζω κοὐκ ἐπακούει Riv.Fil. 57.380 (Aptera).
κραυγάζω, crier, criailler, Dém. 1258, 26 ; particul. aboyer, poét. Plat. Rsp. 607b ; croasser, Arr. Epict. 3, 1, 37.
Étym. κραυγή.
1. schreeuwen:
2. blaffen:
κραυγάζω, schreien, krächzen, wie κράζω ; κραυγάζουσα κύων p. bei Plat. Rep. X.607b ; κραυγάσας Dem. 54.7 ; Sp.; in B.A. 396 verworfen ; vgl. Lobeck Phryn. 337.
Strong 2905
1. of animals, to bay, to croak, etc.
2. Of men, to cry out, shout:
κραυγάζω,
fut. -σω
κραυγή
- to bay, of dogs, Poeta ap. Plat.; of men, to cry aloud, scream, Dem., NTest.