ληΐστωρ
ληΐστωρ, plundering
λη-ΐστωρ, ορος, ὁ,
- = ληϊστήρ, Od. 15.427, Nic. Th. 347: in Prose λῄστωρ, Sammelb. 4309.14 (iii B.C.)
- II as Adj., ληΐστορι χαλκῷ AP 9.649 (Maced.).
ληΐστωρ -ορος, ὁ [ληΐζομαι] looter Od. 15.427 Nic. Th. 347 etc. ‖ later and poet. adj. typical of a plunderer, destructive AP 9.649 Nonn. Ev. 10.5, al.
ληΐστωρ, ορος (ὁ)
1 pillard, Od. 15, 427 ; Nic. Th. 347 ||
2 adj. qui détruit, qui ruine, Anth. 9, 649 ; au fém. Nonn. Jo. 10, 8.
Étym. v. ληϊστήρ.
ληΐστωρ, ορος, ὁ, = ληϊστήρ, Od. 15.426 ; Nic. Ther. 347 u. oft bei a. sp.D., auch adj., ληΐστορι χαλκῷ Maced. 31 (IX.649).
ληΐστωρ
-ορος, ὁ
[as ληϊστήρ.]
= ληϊστήρ : τάφιοι ληΐστορες ἄνδρες Od. 15.427.
ληΐστωρ , ορος= ληιστήρ, Il. 15.427†.
ληΐστωρ, ορος,
- I= ληΐστήρ, Od.
- IIas adj. plundering, Anth.