μοιχικός
μοιχικός, adulterous
μοιχ-ικός, ή, όν,
- adulterous, λέκτρα Ps.-Phoc. 178; ᾠδαί Ath. 15.697b; of persons, Plu. Aud.poet. 2.18e; μ. διαβολαί accusations of adultery, Luc. Cal. 14.
μοιχικός, ή, όν :
1 d’adultère, qui concerne l’adultère, Phocyl. 166 ; Ath. 697b ; Plut. M. 144e, etc. ; Luc. Cal. 14 ||
2 enclin à l’adultère, Plut. M. 18f.
Étym. μοιχός.
μοιχικός, ehebrecherisch, λέκτρα, Phocyl. 166, u. öfter bei Plut.; διαβολαί, wegen Ehebruchs, Luc. Calumn. 14.
• Adv. μοιχικῶς , Schol. Lycophr. 87.
• Adv. μοιχικῶς , Schol. Lycophr. 87.
μοιχικός, ή, όν
- adulterous, μ. διαβολαί accusations of adultery, Luc.