πάππας

πάππας, ου, ὁ,

• papa, childʼs word for father; mostly in voc., πάππᾰ φίλε Od. 6.57; χαῖρε π. φίλτατε Philem. 42: in acc., πάππαν καλεῖν Ar. Pax 120, Ec. 645:—nom. πάπας, Corn. ND 25, PGiss. 80.3 (ii A. D.); acc. πάπαν BMus.Inscr. 918 (Halic.); dat. πάπᾳ Epicur. Herc. 176p.49V. (Syracusan, acc. to Eust. 565.17, but πᾶς (which should prob. be πᾶ, for Eust. adds ὥσπερ καὶ μᾶ μήτηρ) is Syrac. acc. to EM 651.7).

πάππας, ὁ, Papa, dem ersten Lallen der Kinber nachgebildet ; im vocat., πάππα φίλε, Od. 6.57, wie χαῖρε, πάππα φίλτατε Philem. bei Ath. VIII.340e ; accus., πάππαν με καλοῦσι, Ar. Pax 120, wie Eccl. 645. Vgl. ἄππα, ἄπφα, ἄττα u. μάμμα.

πάππας , voc. πάππα: papa, father, Od. 6.57†.