παρωκεανῖτις
παρωκεανῖτις, sea-coast
παρωκεαν-ῖτις (sc. γῆ), ἡ,
- sea-coast, Plb. 34.5.6, Str. 2.5.33, etc.:—Adj. παρωκεαν-ῑτικός, ή, όν, Id. 4.2.1, 4.3.1.
παρ·ωκεανῖτις, ίτιδος [ᾰνῑ] adj. f. situé près de l’Océan ; subst. ἡ π. Pol. 34, 5, 6 ; Str. 131, etc. contrée voisine de l’Océan.
Étym. π. Ὠκεανός.
παρωκεανῖτις, ιδος, ἡ, fem. zu παρωκεανίτης, mit u. ohne γῆ, Pol. 34.5.6 DS. 5.41 u. A.