παρωνύμιος
παρωνύμιος, a derivative
παρωνῠμ-ιος, ον,
- deviating from the sense, slightly altered in sense, Pl. Lg. 757d.
- II as Subst. παρωνύμιον, τό, name formed from another by a slight change, derivative, Id. Sph. 268c, Chrysipp.Stoic. 3.198, A.D. Adv. 160.3; in full, ὄνομα π. Id. Conj. 253.22.
- 2 surname, Sammelb. 3787.4; = Lat. cognomen or agnomen, Plu. Num. 21, Fab. 1.
παρωνύμιος, ος, ον [ῠ] dérivé d’un nom ou d’un mot semblable, Plat. Leg. 757d ; τὸ παρωνύμιον, mot provenant d’un dérivé, Plat. Soph. 268c, etc. ; ou surnom, Plut. Num. 21.
Étym. παρώνυμος.
παρωνύμιος, auch 3 End., = παρώνυμος, Plat. Legg. IV.757d ; bes. τὸ παρωνύμιον, Beiname von einer Person od. Sache, Soph. 268c, δῆλον ὅτι παρωνύμιον αὐτοῦ τι λήψεται, u. Folgde, wie Plut. Num. 21 u. öfter ; Ath. XIII.565b ; bes. Gramm.
παρωνύμιος
παρ-ωνύμιος (ῠ), ον,
- I= παρ-ώνῠμος, Plat.
- IIas Subst., παρωνύμιον, ου, a derivative, Plat.
- 2a surname, Plut.