περισσότης

περισσό-της, Att. περιττ-, ητος, ἡ, (περισσός)

• extravagance, excess, in pl., Isoc. 10.7; π. μιαιφονιῶν D.C. 77.16; pomp, ἡ ἐν τοῖς βίοις π. καὶ πολυτέλεια Plb. 9.10.5.
• • • 2 in style, redundancy, Hermog. Meth. 5.
    • 3 ἐκ περισσότητος [κατηγορεῖν], ex abundanti, Aps. Rh. p.223 H.
  • II eminence, excellence, D.S. 1.94; ἡ κατὰ τὴν τέχνην π. Id. 18.26.
  • III of numbers, unevenness, opp. ἀρτιότης, Arist. Metaph. 1004b11.

περισσότης, ητος, ἡ, att. -ττότης, Ueberfluß, Uebermaß, Uebertreibung ; im plur., neben θαυματοποιΐαι, Isocr. 10.7 ; Pracht, Pol. 9.10.5 ; Gesuchtheit, z.B. im Styl ; Vorzüglichkeit, DS. 1.94.

περισσότης from περισσός περισσότης, later Attic περιττ-, ητος, ἡ,

• superfluity, excess, Isocr.