πημαίνω

πημ-αίνω, Il. 15.42: fut. -ᾰνῶ S. Aj. 1314, OC 837; Ion. -ανέω Il. 24.781: aor. ἐπήμηνα 3.299, S. Tr. 715, Pl. R. 364c; Dor. part. πημάνας [ᾱ] IG 1(2).1085.8:—Med., fut. πημᾰνοῦμαι Ar. Ach. 842 (s. v.l.), also πημανούμενος in pass. sense, S. Aj. 1155: Ep. aor. πημήναντο Q.S. 13.379:—Pass., aor. ἐπημάνθην (v. infr.):—

• plunge into ruin, undo, and in milder sense, grieve, distress, π. Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα Il. 15.42; [Ὅρκος] ἀνθρώπους π. Hes. Th. 232, cf. Thgn. 689; π. τὴν γῆν damage it, Hdt. 9.13; ἄτρακτος θεὸν π. S. Tr. 715; π. τινὰ φαρμάκοις Pl. Lg. 932e; ὑγρότης π. τὰ ὄμματα Arist. Pr. 957b24: abs., do harm, Il. 24.781, Democr. 258; ὑπὲρ ὅρκια πημήνειαν might work harm in transgression of oaths, Il. 3.299:—Med., ὅρκια πημήναντο violated their oaths, Q.S. l.c.:—Pass., suffer hurt or harm, οὐδέ τις οὖν μοι νηῶν πημάνθη Od. 14.255, cf. 8.563, A. Pr. 336, etc.; ἴσθι πημανούμενος S. Aj. 1155.—Poet. word, used also IG 1(2).18.7 and by Hdt. l.c., Pl. R. l.c., Lg. 862a, 932e, 933e (Pass.), and in later Prose, as Corn. ND 32 (Pass.), Porph. Abst. 2.12, Agath. 5.23.

πημαίνω, fut. πημανῶ, auch in activ. Bdtg πημανοῦμαι, Ar. Ach. 842 (Schol. βλάψει, λυπήσει), das aber auch passiv. gebraucht ist, Soph. Aj. 1134;
in Leid bringen, verletzen, beschädigen, verderben ; absolut, Hom. ὁππότεροι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια πημήνειαν, wider den Eid fehlen, Unheil stiften, Il. 3.299 ; u. c. accus., Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα, 15.42 ; εἴ με πημανεῖς τι, Soph. Aj. 1293 ; ὅτι σὲ κἀμὲ πημανεῖ, Eur. I.A. 525 ; τοὺς αἰτίους πήμαινε, Archil. 4 ; u. in Prosa : τὴν γῆν, Her. 9.13 ; εἴ τίς τινά τι πημαίνει, Plat. Legg. IX.862a ; ἐχθρὸν πημῆναι, Rep. II.364c ; Folgde : πημαίνει τὰ ὄμματα ὑγρότης, Arist. Probl. 31.5, v.l. λυμαίνει. – Pass., Nachteil, Schaden, Leid erhalten, erfahren ; οὐδέ τις οὖν μοι νηῶν πημάνθη, Od. 14.255 ; 8.563 ; πάπταινε δʼ αὐτός, μή τι πημανθῇς ὁδῷ, Aesch. Prom. 334 ; εἰ γὰρ ποιήσεις, ἴσθι πημανούμενος, Soph. Aj. 1134 ; τῷ πημανθέντι, Plat. Legg. XI.933e ; Folgde. – Auch med., ὅρκια πημήνασθαι, seinen eigenen Eid verletzen, Qu.Sm. 13.379.

πημαίνω

[πῆμα.]

Fut. infin. πημανέειν Il. 24.781.

3 pl. aor. opt. πημήνειαν Il. 3.299.

3 sing. aor. pass. πημάνθη Od. 14.255.

Infin. πημανθῆναι Od. 8.563.

To bring bane or mischief upon : Τρῶας Il. 15.42.

Absol., to take hostile action, take the offensive, attack : ὁππότεροι πρότεροι πημήνειαν Il. 3.299. Cf. Il. 24.781.

In pass., to suffer harm or damage : οὔ τι πημανθῆναι ἔπι δέος Od. 8.563. Cf. Od. 14.255.

πημαίνω , fut. πημανέει, inf. -έειν, aor. 1 opt. πημήνειαν, pass. aor. πημάνθη, inf. -ῆναι: harm, hurt; ὑπὲρ ὅρκια, ‘work mischief’ by violating the oaths, Il. 3.299; pass., Od. 8.563.

πημαίνω from πῆμα πημαίνω, Mid. fut. πημανοῦμαι also in pass. sense

• to bring into misery, plunge into ruin, undo, and, in milder sense, to grieve, distress, Hom., Trag.; π. τὴν γῆν to damage it, Hdt.:—absol. to do mischief, Il.:—Pass. to suffer hurt or harm, Od., Aesch., etc.; ἴσθι πημανούμενος wilt suffer woe, Soph.