πικρότης
πικρότης, pungency, bitterness
πικρότης, ητος, ἡ,
- pungency, of taste, bitterness, Hp. Acut. 23, VM 19, Pl. Tht. 159e, Ti. 83b: in pl., ib. 82e.
- II metaph., bitterness, harshness, cruelty, τὴν [Ἀστυάγεος] π. Hdt. 1.130; γλώσσῃ π. ἔνεστί τις E. El. 1014: pl., αἱ τῶν συκοφαντῶν π. Isoc. 15.300.
πικρότης, ητος (ἡ) amertume, goût amer, Hpc. Acut. 387, etc. ; Plat. Theæt. 159e, etc. ; Arstt. Meteor. 2, 2 ; au plur. Plat. Tim. 82e ; fig. parole amère ou dure, Eur. El. 1014 ; dureté, cruauté, Hdt. 1, 130 ; au plur. Isocr. Antid. § 321.
Étym. πικρός.
1. bitterheid, bittere smaak; overdr. verbittering:
2. wreedheid
πικρότης, ητος, ἡ,
1) Bitterkeit, Plat. Tim. 83b, Theaet. 159e.
2) übertr., Herbigkeit, Strenge des Charakters ; Her. 1.130 ; Eur. El. 1014 ; Plut.
1) Bitterkeit, Plat. Tim. 83b, Theaet. 159e.
2) übertr., Herbigkeit, Strenge des Charakters ; Her. 1.130 ; Eur. El. 1014 ; Plut.
πικρότης
from πικρός
πικρότης, ητος, ἡ,
- Ipungency, bitterness, of taste, Plat.
- IImetaph. bitterness, cruelty, Hdt., Eur.