πλαθανίτας
πλαθανίτας [ᾰᾰῑᾱ] adj. m. πλ. ἄρτος ou πλακοῦς, Philox. (Ath. 643c, conj.) pain ou gâteau fait sur un plateau. V. πλατανίτας.
Étym. πλάθανον.
πλαθανίτας, ὁ, sc. πλακοῦς, eine Art Kuchen, Philoxen. bei Ath. XIV.643, nach Meineke, vulg. πλατάνισσα.