πομπευτής

πομπ-ευτής, οῦ, ὁ,

• = πομπεύς 2, D.H. 7.72: as Adj., π. ἵππος πάντα διδάσκεται Iamb.post Polem. p.50 Hinck.
• • • 2 organizer or marshal of a procession, Luc. Nec. 16.