προταρβέω

προταρβέω,

• fear beforehand, βαρείας τύχας A. Th. 332 (lyr.); θάνατον E. Fr. 360.25, cf. HF 968.
• • II fear or be anxious for one, τινος S. Tr. 89, Ant. 83.

προταρβέω, vorher fürchten ; βαρείας τοι τύχας προταρβῶ, Aesch. Spt. 314 ; μή μου προτάρβει, fürchte nicht für mich, Soph. Ant. 83, vgl. Trach. 89 ; προταρβῶν ὀρφάνευμʼ ἐμῶν τέκνων, Eur. Herc.Fur. 546 ; c. inf., 968.

προταρβέω fut. ήσω

• • Ito fear beforehand, Aesch.; c. inf., Eur.
  • IIto be anxious for one, τινος Soph.