πρότιμος
πρότιμος, most honoured
πρότῑμ-ος, ον,
- most honoured, Xenoph. 2.17: abs., π. λίθοι precious stones, v.l. in Pl. Lg. 947d; προτιμότερον τῶν χρημάτων Id. Erx. 393d (v.l.), cf. J. AJ 6.10.2, Luc. D Deor. 8[5].3 [πότιμος OCT], Ael. NA 8.4 (s. v.l.), D.C. 47.31.
πρό·τιμος, ος, ον [ῑ] plus honoré, plus estimé que, gén. Xénophan. (Ath. 414b) ; Plat. Eryx. 393d ; abs. Plat. Leg. 947d ; Luc. J. tr. 7 ; El. N.A. 8, 4, etc. ||
Cp. προτιμότερος, Plat. Eryx. 393d.
Étym. π. τιμή.
πρότιμος, [ῑ], vor Andern geehrt, vorzüglich ; λίθοι, Plat. Legg. XII.947d ; οὐδὲ μὲν εἰ ταχυτῆτι ποδῶν, τό περ ἔστι πρότιμον ῥώμης, ὅσσʼ ἀνδρῶν ἔργʼ ἐν ἀγῶνι πέλει, Xenophan. bei Ath. X.414b ; προτιμότερον, Ael. H.A. 8.4.