σίσυμβρον
σίσυμβρον, mint
σῐσυμβρ-ον, τό,
- = foreg. [σισύμβριον] I.1, AP 4.1.19 (Mel., σῐ-), Nic. Th. 896 (pl., σῑ-).
σίσυμβρον, ου (τὸ) [ῐ] plante aromatique, p.-ê. la menthe aquatique (Mentha aquatica L.) ou, sel. d’autres, une sorte de cresson (Nepeta cataria L.) Anth. 4, 1, 19 [σῐ]; Nic. Th. 896 [σῑ].
σίσυμβρον, τό, eine wohlriechende Pflanze, vielleicht Münze oder Quendel ; Diosc.; Mel. 1.19 (IV.1), wo ι kurz ist, welches Nic. Ther. 896 lang braucht.
σίσυμβρον
σίσυμβρον (ῐ), ου, τό,
- mint or thyme, Ar., Anth.