σαπρότης
σαπρότης, rottenness, putridity
σαπρό-της, ητος, ἡ,
- rottenness, putridity, Pl. R. 609e, Arist. Mete. 379a6, al., Thphr. Od. 2.
σαπρότης, ητος (ἡ) [ᾰ] putréfaction, pourriture, Plat. Rsp. 609e ; Arstt. Meteor. 4, 1, 6, etc. ; Th. Od. 2.
Étym. σαπρός.
σαπρότης, ητος, ἡ, Fäulnis, Gestank durch Fäulnis, der Zustand eines faulen od. sonst verdorbenen zerrütteten Körpers ; εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης, Plat. Rep. X.609e ; ξύλων, faules Holz, Diosc.
σαπρότης
from σαπρός
σαπρότης, ητος, ἡ,
- rottenness, putridity, Plat.