σβεστήρ
σβεστήρ, extinguisher
σβεσ-τήρ, ῆρος, ὁ,
- extinguisher, Plu. Comm.not. 2.1059c (pl., codd., σβεστηρίων Cobet).
σβεστήρ, ῆρος (ὁ) qui éteint, Plut. M. 1059c.
Étym. σβέννυμι.
σβεστήρ, ῆρος, ὁ, der Auslöscher, Plut. adv. stoic. 1.