συλλογιστικός
συλλογιστικός, inferential, syllogistic
συλλογ-ιστικός, ή, όν,
- inferential, Pl. Def. 414e; σύνδεσμοι D.T. 642.26, cf. A.D. Conj. 252.5; σημεῖον Gal. 15.419.
- 2 syllogistic, Arist. APr. 42a36, al. Adv. -κῶς Id. Rh. 1401a8.
- 3 οἱ -κοί dialecticians, Ph. 1.346.
συλλογιστικός, ή, όν :
1 qui concerne le raisonnement, Plat. Def. 414e, particul. syllogistique, Arstt. An. pr. 1, 25, 9, etc. ; en parl. des conjonctions qui marquent une suite dans le raisonnement (ἄρα, ἀλλά, ἀλλὰ μήν, τοίνυν, τοιγάρτοι, τοιγαροῦν, οὐκοῦν) D. Thr. 642, 643 ; Dysc. Conj. 494, 12 ; 519, 19 ; 525, 31 ||
2 habile à raisonner, fin, habile, Aristén. 1, 13.
Étym. συλλογίζομαι.
1. gebaseerd op een syllogisme, deductief.
2. adv.
συλλογιστικός, ή, όν, zum Schließen, Schlüssemachen, Folgern gehörig, Plat. defin. 414e, darin geübt.
συλλογιστικός, ή, όν
συλλογίζομαι
- of or for concluding, syllogistic, Arist.:—adv. -κῶς, Arist.