συντελείωσις
συντελείωσις, discharge of obligation in full
συντελεί-ωσις, εως, ἡ,
- discharge of obligation in full, PFlor. 6.17 (iii A.D.).
- II a completed action, opp. παράτασις, A.D. Synt. 71.1.
συντελείωσις, εως (ἡ)
1 achèvement, accomplissement, Clém. 623 ||
2 action accomplie, p. opp. à παράτασις, Dysc. Synt. p. 77, 13.
Étym. συντελειόω.
συντελείωσις, ἡ, die Vollendetheit, vollendete Handlung, Ggstz παράτασις, Apoll.Dysc. synt.