συντελεστικός
συντελεστικός, capable of causing
συντελεσ-τικός, ή, όν,
- capable of causing or effecting, τινος Epicur. Nat. 14.4, Phld. Rh. 2.49 S., Ptol. Harm. 1.15.
- II Gramm., ὁ σ. (sc. χρόνος) the tense of completion, viz. pf. and aor., opp. παρατατικός, S.E. M. 10.91, 92.101. Adv. -κῶς ib. 101.
συντελεστικός, ή, όν, qui accomplit, Ptol. Harm. p. 34b ; subst. ὁ σ. (s. e. χρόνος) Sext. M. 10, 91, le parfait, p. opp. à παρατατικός, t. de gr.
Étym. συντελέω.
συντελεστικός, ή, όν, vollendet ; ὁ σ., sc. χρόνος, das Perfectum, advb. συντελεστικῶς, im Perfekt ; Gramm.; Sext. Empir. adv.phys. 2.91, 101.