σύμβαμα
σύμβαμα, a chance, casualty
σύμβᾰμα, ατος, τό, (συμβαίνω ΙΙΙ)
- chance, casualty, Luc. Vit.Auct. 21 (but as a parody on signf. II), M.Ant. 7.58, Palaeph. 2(5).
- 2 misfortune, Procop. Goth. 1.12 (dub. in Aed. 4.3).
- II in Stoic Philos., = κατηγόρημα, complete predicate, such as an intrans. Verb, e.g. Σωκράτης περιπατεῖ, opp. παρασύμβαμα, παρακατηγόρημα, e.g. Σωκράτει μεταμέλει, Stoic. 2.59.
σύμβαμα, ατος (τὸ) [βᾰ]
1 événement, accident, Luc. V. auct. 21 ; M. Ant. 7, 58 ||
2 t. stoïc. proposition où il y a accord complet, c. à d. formée d’un nom avec un verbe, p. opp. à une proposition où le verbe est impersonnel, DL. 7, 64 ; Dysc. Synt. p. 36.
Étym. συμβαίνω.
σύμβαμα, τό, Zufall, zufälliges Ereignis, τυχηρόν, Eust. 1396.55.
Bei den Stoikern, wie κατηγόρημα, das vollständige Prädikat bei intransitivem Verbum, z.B. Σωκράτης περιπατεῖ ; das unvollständige Prädikat, wie Σωκράτης μέλλει, heißt παρασύμβαμα.
Bei den Stoikern, wie κατηγόρημα, das vollständige Prädikat bei intransitivem Verbum, z.B. Σωκράτης περιπατεῖ ; das unvollständige Prädikat, wie Σωκράτης μέλλει, heißt παρασύμβαμα.
σύμβαμα, ατος, τό,
συμβαίνω III
- a chance, casualty, Luc.