σώω
σώω, Ep. for σῴζω (q.v.).
σώω, épq. c. σῴζω ||
➳ Act. seul. prés. Od. 5, 490 ; 9, 430 ; A. Rh. 4, 197, et impf. σώεσκον, Il. 8, 363. Pass. seul. prés. A. Rh. 2, 610 ; 3, 307, et impf. σωόμην, A. Rh. 2, 1010 ; Anth. 9, 53.
σώω, ep. statt σαόω, σῴζω ; Hom. hat σώοντες Od. 9.430, σώεσκον Il. 8.363 ; σώετε Ap.Rh.; σώοιο Babr. 103.17. – Ein altes fut. σώω glaubt Buttmann in einer Inscr. bei Böckh I p. 107 u. 71 zu erkennen.
σώω : see σαόω.
σώω,
Epic for σῴζω.