τανύκραιρος
τανύκραιρος, long-horned
τᾰνύ-κραιρος, ον,
- long-horned, ἔλαφος Opp. C. 1.191; ταῦροι AP 6.74 (Agath.).
τανύ·κραιρος, ος, ον [ᾰ]
1 aux longues cornes, Opp. C. 1, 191 ; Anth. 6, 74 ||
2 p. anal. à la haute cime, Nonn.
Étym. τανυ-, κραῖρα.
τανύκραιρος, mit langgestreckten Hörnern ; sp.D., wie Opp. Cyn. 1.191 ; ταῦρος, Agath. 27 (VI.74); Nonn. D. 8.22 ; ἀκωκή, 11.270.