τόρμα

τόρμᾰ, ης, ἡ,

• wheel-rut, Lyc. 262 (= τὸ χάραγμα τὸ ἀπὸ τοῦ τροχοῦ Sch.):—τόρμη· εὐθὺς δρόμος κατὰ τέχνην, καὶ στροφή, καὶ σύμπας (δρόμος), Hsch.
• • II socket, joint, βουβῶνος ἐν τόρμαισι Lyc. 487.