υἱωνός
υἱωνός, a grandson
υἱων-ός, ὁ,
- grandson, Il. 2.666, Od. 24.515, Theoc. 17.23, IG 5(1).1450 (Messene, i A. D.), POxy. 261.7 (i A.D.), SIG 829A (Delph., ii A. D.), Plu. Publ. 14, etc.:—fem. υἱωνή, ἡ, J. BJ 1.22.1; less Att. than ὑϊδοῦς and ὑϊδῆ, Moer. p.379P., Thom.Mag. p.362R.
υἱωνός, οῦ (ὁ) fils du fils, petit-fils, Il. 2, 666 ; Od. 24, 514 ; A. Rh. 2, 1165 ; Plut. Popl. 14, M. 563a.
Étym. υἱός.
υἱωνός, ὁ, Sohnes Sohn, Enkel ; Hom. Il. 2.666, Od. 24.514 ; Plut. Popl. 14 u. a.Sp.
υἱωνός
-οῦ, ὁ
[υἱός.]
A grandson, one’s grandson Il. 2.666, Il. 5.631, Il. 13.207 : Od. 24.515.
υἱωνός : grandson.
υἱωνός, οῦ, ὁ,
υἱός
- a grandson, Hom., Plut.