φύτιος
φύτιος, generative
φύτιος [ῠ], ον, also α, ον, (φύω)
- generative, epith. of Ἥλιος, Ζεύς, Hsch.; of Leto at Phaestus, Ant.Lib. 17: hence as pr. n., Hecat. 15J.
φύτιος, ος ou α, ον [ῠ] qui engendre, créateur, ép. de Zeus, d’Artémis, etc. A. Lib. 17.
Étym. φύω.
φύτιος, ον, zeugend, hervorbringend, Beiwort mehrerer Götter, = φυτάλμιος, Ζεύς, Ἥλιος, Ἄρτεμις, Hesych., Anton. Lib. 17.