χαλκῖτις
χαλκῖτις, containing copper
χαλκ-ῖτις, ιδος (εως Gal. 13.375), ἡ,
- containing copper, λίθος χ. copper-ore, worked in Cyprus, Arist. HA 552b10; and in Euboea, Plu. Def.orac. 2.434a.
- 2 a mineral, rock-alum, Emp. ap. Gal. 15.32 (sed v. foreg.), Dsc. 5.99, POxy. 1088.19 (i A. D.), Sor. 2.41; χ. στυπτηρίη Hp. Ulc. 14; χ. κυανέη (of doubtful nature) ib. 21.
- II = χρυσάνθεμον, Ps.-Dsc. 4.58.
χαλκῖτις, gén. εως ou ιδος, adj. f. [ῑτῐδ]
1 adj. de cuivre, Plut. M. 434a ; χ. λίθος, Arstt. H.A. 5, 19, 24, pierre de cuivre, c. à d. pyrite de cuivre, sulfate de cuivre ou cuivre pyriteux ; χ. στυπτηρίη, Hpc. 516, 5, ou abs. Diosc. 5, 115, pierre de vitriol ||
2 subst. ἡ χ. c. χρυσάνθεμον, Diosc. Noth. 4, 58.
Étym. χαλκός.
1. kopererts.
2. aluin.
χαλκῖτις, fem. zu χαλκίτης.