χερμάδιος
χερμάδιος, ος, ον [ᾰ] de la grosseur d’une pierre qu’on lance avec la main, Luc. Lex. 6.
Étym. χερμάς.
χερμάδιος, ον, von der Art, Gestalt od. Größe eines Kiesels, bes. um damit zu werfen, μολύβδαιναι χερμάδιοι, faustgroße Bleikugeln zum Werfen, Luc. Lexiph. 5.