ἀήδονος
ἀήδονος, ον,
- = ἀνήδονος, δαίμων Sch. E. Hec. 685, cf. Gloss.
odioso, adverso
ὁρᾷ τε δεινὰ θιγγάνει τ' ἀηδόνων
δαίμων
ἀήδονον insuaue
odioso, adverso
ὁρᾷ τε δεινὰ θιγγάνει τ' ἀηδόνων
δαίμων
ἀήδονον insuaue