ἀλαλά

ἀλαλά·, Dor. for ἀλαλή, q.v.

ἀλαλά, ἡ (s. ἀλάλη), onomatopoetisches Wort, das Kriegsgeschrei, Eur. Hel. 1344 ; Ar. Av. 953 ; im plur. ἀλαλαὶ, ἰή παιήων, Ar. Lys. 1291 ; vgl. Av. 1759. – Dah. der Kampf selbst, Pind. N. 3.57 δορίκτυπος ; vgl. I. 6.10 ; personifiziert frg. 225 κλῦθʼ Ἀλαλὰ, πολέμου θύγατερ. Uebh. Jauchzen, Soph. Tr. 205 ; Eur. Phoen. 337.

ἀ˘λᾰλά

• • a wild cry ἐν δὲ Ναίδων ἐρίγδουποι στοναχαὶ μανίαι τʼ ἀλαλαί τʼ ὀρίνεται in the Dionysaic rites Δ. 2. 13.
  • b battle cry ὄφρα πεμφθεὶς ὑπὸ Τροίαν δορίκτυπον ἀλαλὰν Λυκίων τε προσμένοι καὶ Φρυγῶν N. 3.60 ἢ ὅτε καρτερᾶς Ἄδραστον ἐξ ἀλαλᾶς ἄμπεμψας ὀρφανὸν μυρίων ἑτάρων; (τῆς μάχης, διὰ τὰς ἐν αὐτῷ θορυβώδεις φωνάς. Σ.) I. 7.10
  • c pro pers. κλῦθʼ Ἀλαλά, Πολέμου θύγατερ, ἐγχέων προοίμιον fr. 78. 1.