ἀλαλία
ἀλαλία, ἡ,
- = πονηρία, ἀταξία, S. Fr. 232.
sent. dud., quizá desorden, indisciplina o bien bajeza, cobardía s. cont., S.Fr.198c.
ἀλαλία, ας (ἡ) [ᾰλᾰλ] langage méchant, Soph. fr. 220.
Étym. ἄλαλος.
ἀλαλία, ἡ, Soph. frg. 220, = πονηρία, ἀταξία, nach Hesych.