ἀλιτραίνω
ἀλιτραίνω, to sin, offend
ἀλιτραίνω, Ep. for ἀλιταίνω (when required by metre), abs.,
- sin, offend, ὅστις ἀλιτραίνει or ὅς κεν ἀλιτραίνῃ Hes. Op. 243 (cf. Aeschin. 2.158, 3.134); ἢν μὲν ἀλιτραίνῃς AP 9.763 (Jul.); οὐδὲν ἀ. Tryph. 269.
cometer una impiedad, una falta contra normas divinas, pecar
ὅστις ἀλιτραίνῃ ... τοῖσιν δ' οὐρανόθεν μέγ' ἐπήγαγε πῆμα Κρονίων
οὐδὲν ἀλιτραίνοντα
• c. ac. de pers. ofender, ultrajar
τὴν παράκοιτιν
ἀλιτραίνω [ᾰ] c. ἀλιταίνω, Hés. O. 241 ; Anth. 9, 763, etc.
Étym. ἀλιτρός.
ἀλιτραίνω, = ἀλιταίνω, Hes. O. 328, wo jetzt nach Spohns Vorgang ἀλιταίνεται gelesen wird ; aber ὅς κεν ἀλιτραίνῃ 239, von Aesch. 3.135 zitiert, hat sich richtig erhalten ; vgl. Agath. 79 (VII.567); Iul. Aeg. 38 (IX.763); aor. ἀλιτρών, denn so, nicht ἀλιτρῶν ist zu schreiben, Aesch. Eum. 306.
ἀλιτραίνω
Epic for ἀλιταίνω
- to sin, offend, Hes., Anth.