ἀλυκτέω
ἀλυκτέω· ὑλακτέω (Cret.), Hsch., cf. EM 71.33.
estar inquieto, estar desasosegado
οὐδέ μοι ἦτορ ἔμπεδον ἀλλ' ἀλαλύκτημαι
ἀσιτέει καὶ ἀλυκτέει
cret.
ὑλακτέω
ἀλυκτέω, seul. prés. act. Hpc. 8, 30 Littré (vulg. ἀλύει, 592, 36), et pf. pass. épq. ἀλαλύκτημαι, Il. 10, 94, c. le préc.
ἀλυκτέω ¹, VLL, in Unruhe, Angst sein ; vgl. ἀλαλύκτημαι.
ἀλυκτέω
= ἀλυκτάζω