ἀνεκάς
ἀνεκάς, upwards
ἀνεκάς, Adv.
- upwards, ὅταν . . μοῖρα πέμπῃ ἀ. ὄλβον Pi. O. 2.22; ἀσπίδα φέρειν . . ἀ. ἐς τὸν οὐρανόν Ar. V. 18, cf. Fr. 188; [τρέπειν] τὸν αὐχένʼ ἐκ γῆς ἀ. Crates Com. 10; ἀ. δʼ ἐπήρω τὸ σκέλος Eup. 50, cf. Pherecr. 169 (Valck.); εἰς τὸ ἀ. Hp. Mul. 1.1. (Plu. Thes. 33 wrongly derives the name of the Ἄνακες from this word, τὸ γὰρ ἄνω τοὺς Ἀττικοὺς ἀνέκας (sic) ὀνομάζειν καὶ ἀνέκαθεν τὸ ἄνωθεν, cf. Num. 13: but -κάς perh. as in ἀνδρα-κάς (A) (q.v.), ἑ-κάς: ἀνεκάς does not contain ἑκάς; ἀνεκάς· ψιλῶς, Phot. p.129.13R., i.e. not ἀνhεκάς.)
1 hacia arriba
ἀσπίδα φέρειν ... ἀ. ἐς τὸν οὐρανόν
(τρέπειν) τὸν αὐχέν' ἐκ γῆς ἀ.
ἀ. δ' ἐπήρω ... τὸ σκέλος
• fig.
ὅταν ... Μοῖρα πέμπῃ. ἀ. ὄλβον
cuando la Moira envía hacia lo alto (nuestra) dicha
2 subst. lo alto, arriba
τὸ ἀ.
ἀν·εκάς [ᾰ] adv. en haut, Pd. O. 2, 22 ; Ar. Vesp. 18 ; Plut. Thes. 33, etc.
Étym. ἀνά, ἑκάς.
ἀνεκάς, (nach VLL auch ἄνεκας, was Apoll. adv. 570 tadelt), nach oben, empor, πέμπω Pind. Ol. 2.22 ; εἰς οὐρανόν Ar. Vesp. 18 ; Plut. Thes. 33 τὸ γὰρ ἄνω οἱ Ἀττικοὶ ἀνεκὰς ὀνομάζουσιν.
ἀ˘νεκάς
- 1upwards ὅταν θεοῦ μοῖρα πέμπῃ ἀνεκὰς ὄλβον ὑψηλόν (ἀνακὰς coni. Schneidewin ex Hesych.) O. 2.22
ἀνεκάς
- upwards, Lat. sursum, Pind., Attic