ἀνταδικητέον
ἀνταδικητέον, one must retaliate
ἀντᾰδῐκ-ητέον,
- one must retaliate, Max.Tyr. 18.5
hay que contestar con injusticia
τὸν μοχθηρόν
ἀνταδικητέον, vb. du préc. M. Tyr. 18, 5.
ἀνταδικητέον, one must retaliate
hay que contestar con injusticia
τὸν μοχθηρόν