ἀπομονόω
ἀπο·μονόω-ῶ :
1 laisser seul, Plut. Phil. 18 ||
2 p. suite, isoler, exclure : τινος, Thc. 3, 28 ; ἔκ τινος, Plat. Tim. 60d, de qqe ch.
ἀπομονόω, machen, daß Einer allein ist ; dah. pass., ἀπομονωθήσονται τῆς συμβάσεως Thuc. 3.28, vom Bündnis ausgeschlossen werden ; ἔκ τινος, aussondern, Plat. Tim. 60d ; Plut.