ἀφάνισις
ἀφάνισις, a getting rid of
ἀφᾰν-ῐσις, εως, ἡ,
- getting rid of, τῆς δίκης Ar. Nu. 765; τῶν συνθηκῶν D. 33.22; destruction, λόγων Pl. Sph. 259e.
- II (from Pass.) disappearance, Hdt. 4.15, Arist. Pr. 953a17, Epicur. Ep. 2 p.52 U.
1 desaparición
μετὰ τὴν ἀφάνισιν ... Ἀριστέω
πρὸ τῆς ἀφανίσεως ἐν Οἴτῃ
2 supresión, anulación
τῆς δίκης
τῶν συνθηκῶν
πάντων λόγων
ὁρκίων
συστασία
ἀφάνισις, εως (ἡ) [ᾰᾰῐσ]
1 tr. action de faire disparaître, suppression, Ar. Nub. 764 ; Plat. Soph. 259e ||
2 intr. disparition, Hdt. 4, 15 ; Arstt. Probl. 30, 1, 2 ; El. V.H. 13, 14.
Étym. ἀφανίζω.
1. vernietiging; het laten verdwijnen:
2. verdwijning:
ἀφάνισις, ἡ, das Unsichtbarwerden, Verschwinden, Her. 4.15 ; Vernichtung, δίκης Ar. Nub. 754 ; λόγων Plat. Soph. 259e.
ἀφάνισις
From ἀφανίζω
- Ia getting rid of, τῆς δίκης Ar.
- II(from Pass.) disappearance, Hdt.