ἄστηνος
ἄστηνος, miserable
ἄστηνος, ον,
- miserable, BCH 29.410 (Rhenea, ii B. C.): heterocl. pl. ἀστῆνες Hsch.; expld. παρὰ τὸ μὴ στάσιν μηδʼ οἴκησιν ἔχειν in EM 159.11, cf. Suid.
miserable, desgraciado de pers.
πάσχομεν ἄστηνοι· τὰ μὲν οἴκοθε πάντα δέδασται
•Forma tardía rehecha a partir de δύστηνος c. el mismo tema *στᾱνον y ἀ- priv.
ἄστηνος, = δύστηνος, unglücklich, VLL.