ἐπάρκιος
ἐπάρκιος, sufficient
ἐπάρκ-ιος, ον,
- sufficient, Opp. H. 4.377, AP 10.76 (Paul.Sil.); [ἀγαθῶν] χρῆσιν ἐπάρκιον ἡμερίοισιν Inscr.Perg. 324.8.
ἐπάρκιος, ος, ον, suffisant, Opp. H. 4, 377 ; Anth. 10, 76.
Étym. ἐπαρκής.
ἐπάρκιος, hinreichend, genügend ; Opp. H. 4.377 ; Nonn. D. 42.241.
ἐπάρκιος
ἐπ-άρκιος, ον
- sufficient, Anth.