ἐπαίτιος
ἐπαίτιος, blamed for
ἐπαίτιος, ον, (αἰτία)
- blamed for a thing, blameable, blameworthy:
- 1 of persons, οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι Il. 1.335; τινός for a thing, A. Eu. 465, E. Hipp. 1383 (lyr.); accused of a thing, Th. 6.61; ἐ. τινὰ ποιεῖν πρός τινας Plu. Comp.Dion.Brut. 2.
- 2 of things, ἀναχωρησις Th. 5.65; ἐπαιτιώτατοι τῶν κινδύνων Lys. 7.39.
- II ἐπαίτια, τά, legal punishments, = προστιμήματα, Solon ap. Poll. 8.22, Lex ap. D. 24.105.
ἐπ·αίτιος, ος, ον :
I sujet à un reproche, d’où :
1 blâmable, Il. 1, 335 ; τινος, Eschl. Eum. 465 ; Eur. Hipp. 1382, pour qqe ch. ; en parl. de choses, Thc. 5, 65 ; Lys. 111, 38 ||
2 accusé de qqe ch. Thc. 6, 61 ; ἐπαίτιόν τινα ποιεῖν πρὸς τοὺς πολίτας, Plut. Dio. c. Brut. 2, accuser qqn devant les citoyens ||
II subst. τὰ ἐπαίτια, Dém. 733, 5, peines judiciaires ||
Sup. -ώτατος, Lys. 111, 38 ; Gramm. 188, 5 Bekker, Anecdota græca.
Étym. ἐπί, αἰτία.
1. schuldig (aan):
2. beschuldigd van,
ἐπαίτιος, schuldig, Schuld woran seiend ; οὔτι μοι ὔμμες ἐπαίτιοι, nicht ihr seid mir schuldig, nicht euch trifft der Vorwurf, Il. 1.335 ; τινός, Aesch. Eum. 443 ; κακῶν Eur. Hipp. 1383 ; dem Tadel unterworfen, ἐπαιτιώτατος κίνδυνος Lys. 7.39 ; vgl. Thuc. 5.65 u. Sp.; ἐπαίτιόν τινα πρὸς τοὺς πολίτας ποιεῖν Plut. Comp. Dion. et Brut. 2. – Τὰ ἐπαίτια sind bei Dem. 24.105 im Gesetz die von Gerichtswegen festgesetzten Strafen ; vgl. Poll. 8.22.
ἐπαίτιος
[ἐπ-, ἐπι- 19 + αἴτιος.]
Blameworthy, to blame: οὔ τί μοι ὔμμες ἐπαίτιοι Il. 1.335.
ἐπαίτιος : to blame; οὔ τί μοι ὔμμεςἐπαίτιοι, ‘I have no fault to find with you,’ Il. 1.335†.
ἐπαίτιος
αἰτία
- blamed for a thing, blameable, blameworthy, Il., Aesch., etc.