ἐπιστητός
ἐπιστητός, that can be scientifically known, matter of science
ἐπιστητ-ός, ή, όν, (ἐπίσταμαι)
- that can be scientifically known, matter of science, Pl. Tht. 201d, etc.; τὸ ἐ. Arist. EN 1139b23, al.: Dor. ἐπιστᾱτός Ps.-Archyt. ap. Iamb. Comm.Math. 8.
ἐπιστητός, ή, όν, qu’on peut apprendre ou savoir, Plat. Theæt. 201d ; Arstt. Metaph. 1, 2 ; 9, 7 ; τὸ ἐπιστητόν, Arstt. Nic. 6, 3, 3, l’objet de la science.
Étym. vb. d’ἐπίσταμαι.
ἐπιστητός, ή, όν, adj. verb. zu ἐπίσταμαι, was man wissen kann, Plat. Theaet. 201d, Arist. Eth. 6.6 u. öfter, der τὸ ἐπιστητόν von τὸ δοξαστόν unterscheidet, anal. post. 1.33.