ἐπουράνιος

ἐπουράνιος [ᾰ], ον, Ep. η, ον Arat. (v. infr.), Q.S. 2.429:—

• heavenly, in Hom. only of the gods, ἐ. θεός, θεοί, Od. 17.484, Il. 6.129, al.; εὐσεβέων ἐ. ψυχαί Pi. Fr. 132.3; πατήρ Ev.Matt. 18.35; ἡ ἐ. πορεία f.l. in Pl. Phdr. 256d.
• • • 2 pl., as Subst., οἱ ἐ., = θεοί, Theoc. 25.5, Mosch. 2.21; opp. ἐπίγειοι, Ep.Phil. 2.11; so ἤδη ἐ. εἶ Luc. DDeor. 10[4].3; τὰ ἐ., = τὰ μετέωρα, v.l. in Pl. Ap. 19b (ἐ. σώματα 1 Ep.Cor. 15.40).
    • 3 up to heaven, ἔπτατʼ ἐπουρανίη v.l. in Arat. 134.

ἐπουράνιος, auch 3 Endgn, Qu.Sm. 2.429, am, im Himmel, himmlisch, bei Hom. nur von den Göttern, θεοί, Il. 6.129, 131, 527, Od. 17.484 ; später auch allein οἱ ἐπουράνιοι, die Götter, Theocr. 25.5 ; Mosch. 2.21 ; ἤδη γὰρ ἐπουράνιος εἶ, du bist schon ein Gott, Luc. D.D. 4.3 ; ψυχαί Pind. frg. 97 ; – τὰ ἐπουράνια καὶ τὸ ὑπὸ γῆς ζητῶν, was vorher μετέωρα heißt, Erscheinungen am Hinmel, Plat. Apol. 19b (vgl. Sext.Emp. adv.astrol. 44); ἡ ἐπουράνιος πορεία Phaedr. 256d.

ἐπουράνιος

[ἐπ-, ἐπι- 2 + οὐρανός.]

Dwelling in the heavens.

Epithet of the gods Il. 6.129, 131, 527.

Of a god Od. 17.484.

ἐπουράνιος (οὐρανός): in heaven, heavenly, epithet of the gods (opp. ἐπιχθόνιος).

ἐπουράνιος ἐπ-ουράνιος, ον

• • • 1in heaven, heavenly, Hom.
    • 2οἱ ἐπουράνιοι the gods above, Theocr.:— τὰ ἐπ. the phenomena of the heavens, Plat.