ἔγκατον
ἔγκατον, v. ἔγκατα.
ἔγκατον, ου (τὸ) Luc. Lex. 3 ; d’ord. plur. ἔγκατα, Il. 11, 176 ; Od. 9, 293 ; Hés. Th. 538 ; Luc. Cauc. 20, etc. intestins, entrailles ||
➳ Dat. pl. ἔγκασι, Il. 11, 438.
Étym. ἐγκάς.
ἔγκατον, τό, s. ἔγκατα.