ἔγκτημα

ἔγ-κτημα, ατος, τό,

• land held in a country by a person not belonging to it, And. 3.15, D. 7.42, IG 2(2).43.27, App. Mith. 47.

ἔγκτημα, τό, der Besitz auf fremdem Grund u. Boden, εἰ τὰ κτήματα ἐν ἀλλοτρίᾳ γῇ τινι ὑπάρχει B.A. 260, vgl. ἐγκτερεΐζω ; Andoc. 3.15 ; Dem. 7.42 ἐγκτήματα ὡς ἐν ἀλλοτρίᾳ, κτήματα ὡς ἐν οἰκείᾳ ; oft Inscr.

ἔγκτημα from ἐγκτάομαι ἔγκτημα, ατος, τό,

• land held in a district by a person not belonging to it, Dem.