ἔμπτωτος
ἔμπτωτος, falling into, inclined
ἔμ-πτωτος, ον,
- falling into, inclined, εἰς τὸ κακόν M.Ant. 10.7; τῷ πάθει Aë7.54.
propenso, tendente
εἰς τὸ κακόν
ἔμπτωτος, ος, ον, enclin à, avec εἰς et l’acc. M. Ant. 10, 7.
Étym. ἐμπίπτω.
ἔμπτωτος, hineingefallen, εἴς τι, M.Anton. 10.7.