ἱμάσσω
ἱμάσσω, to flog
ἱμάσσω [ῐ], fut. ἱμάσω [ᾰ]: aor. ἵμᾰσα: (ἱμάς):—
- flog horses, τοὺς ἵμασʼ Ἀντίλοχος Il. 5.589, cf. 11.531; of men, εἰ . . σε πληγῇσιν ἱμάσσω 15.17, cf. Hes. Th. 857; ἵμασε χθόνα χειρί smote it, h.Ap. 340; ὅτε . . γαῖαν ἱμάσσῃ when he smites it with lightnings, Il. 2.782:—Pass., ἱμασσόμενος δέμας αὔραις AP 7.696 (Arch.), cf. Nonn. D. 42.491.
ἱμάσσω (f. -άσω [ᾰ], ao. ἵμασα [ᾰσ]) [ῐ] fouetter : ἵππους, Il. 5, 589 ; Od. 5, 380, etc. des chevaux ; τινὰ πληγῇσιν, Il. 15, 17, frapper qqn de coups de fouet ; fig. γαῖαν, Il. 2, 782, frapper la terre (de la foudre); χθόνα χειρί, Hh. Ap. 340, frapper la terre de la main comme d’un coup de fouet ||
Moy. fouetter, fig. en parl. du vent, etc. Anth. 7, 696 ; Nonn. Jo. 11, 32 ||
➳ Ao. sbj. épq. ἱμάσσω, Il. 2, 782 ; 15, 17 ; part. ion. ἱμάσσας, Hés. Th. 857.
Étym. p. *ἱμάτϳω de ἱμάς.
ἱμάσσω, fut. ἱμάσω, conj. aor. ἱμάσσω, ἱμάσσῃ, Il. 15.17, 2.782, peitschen, geißeln, ἵππους, ἡμιόνους, 11.531 u. sonst, πληγαῖς τινα, 15.17 ; χειρί H.h. Apoll. 340 ; γαῖαν, die Erde mit Blitzen peitschen, Il. 2.782 ; sp.D., auch pass., ἱμασσόμενος δέμας αὔραις Archi. 22 (VII.696).
†ἱμάσσω
[ἱμάς.]
3 sing. aor. ἵμασε Il. 5.589, Il. 11.280, 531, Il. 17.624: Od. 5.380, Od. 6.316.
Subj. ἱμάσσω Il. 15.17.
3 sing. ἱμάσσῃ Il. 2.782.
To lash, scourge: εἴ σε πληγῇσιν ἱμάσσω Il. 15.17.
To whip up (horses or mules) Il. 5.589, Il. 11.280, 531, Il. 17.624: Od. 5.380, Od. 6.316.– Fig., of Zeus, to lash or afflict (the earth): ὅτε γαῖαν ἱμάσσῃ Il. 2.782.
ἱμάσσω , aor. ἵμασε, subj. ἱμάσσω: lash, scourge, beat, Il. 5.589, Il. 2.782, Il. 15.17.
ἱμάσσω
ἱμάς
- to flog horses, Hom.; generally, to scourge, smite, Il.