ἴπνιος
ἴπνιος, of an oven
ἴπν-ιος, α, ον, (ἰπνός I)
- of an oven:—hence ἴπνια, τά, soot, Hsch., cf. Sch. Ar. V. 832.
- II (ἰπνός IV) of a dunghill, Call. Fr. 216.
ἴπνιος, α, ον, qui concerne les lieux d’aisances ou les excréments, Call. fr. 216.
Étym. ἰπνός.
ἴπνιος, zum Ofen gehörig, nach Hesych. = τὰ καθάρματα τοῦ ἰπνοῦ. – Callim. frg. 216 bei Schol. Ar. Vesp. 832 λύματα, = κόπρος τῶν ζῴων, s. ἰπνός.