ὀνειδιστέον
ὀνειδιστέον, one must reproach
ὀνειδ-ιστέον,
- one must reproach, τινι Pl. Lg. 689c, Ph. 2.305.
ὀνειδιστέον, vb. d’ὀνειδίζω, Plat. Leg. 689c.
ὀνειδιστέον, one must reproach