ὀνόβλιτον
ὀνό-βλιτον, τό,
- v.l. for βλίτον, Hp. Mul. 2.196.
ὀνό·βλιτον, ου (τὸ) [ῐ] blette, plante potagère, Hpc. 669, 20.
Étym. ὄν. βλίτον.
ὀνόβλιτον, τό, eine Pflanze, eine Art Melde, Sp.